Olmak için doğduğum insanı, kendi ellerimle gömdüm.

    Hayallerimi en sona birakmak için her zaman bilinçsiz bir çaba harcadım.
    Daha az önemli olduğunu düşünerek elden çıkarmak istediğim her uğraş, beni daha önemli olanlarına ulaşmaktan men etti. Bu bazen okunması gereken bir kitaptı, bazen izlenmesi gereken bir film, yatağına girmem gereken bir insan ya da katılmam gereken bir parti. Ama bunların asla sonu gelmiyordu. Hayallerim, bir gün batımında denizin üzerinde ışıldayan bir akşam güneşi gibiydi. Uzak, ama her daim orada. Ertesi gün dönüp baktığımda göreceğim yerde, suların üzerinde.
   Geriye dönüp baktığımda ilk yazdığım romanların ve hikayelerin neden kalbime böyle bir sancı sapladığını artık anlayabiliyordum. Sebebi basitti, yazılarım iyi değildi. Hayalgücümü de Sade'den, yazım tekniğimi Fransız edebiyatından, alaycılığımı, betimleyiciliğimi ve görkemli abartılarımı ise ortaçağ gotik mimarisinden ve Louis Royo çizimlerinden alıyordum. Her zaman en iyisi olduğumu düşünmüştüm. Oysa değildim. Çok fazla okumuştum; çok az biliyordum. O güvenilir, parlak yüzeyin altında, annemin sık sık dediği gibi, ben bir papağandım. Bir taklitten öteye geçemiyordum. Sefil, zavallı sözcüklerim birer türevdi. Gerçeği görmem için uzun bir zaman geçmesi gerekti. Öyle bir arınmaydı ki bu, sonunda ne yapmam gerektiğini biliyordum. Eğer adımı unutulmazlar listesine yazdıracaksam, bunu sahip olduğum her şeyi harmanlayarak başaracaktım. Bütün tatları, bütün deneyimleri, zihnimin karanlık köşelerinde süzülen her çarpık görüntüyü ve bedenimin hazmettiği her acıyı...
     Meslek kelimesinin anlamını öğrendiğim andan itibaren istediğim yegane bölümü kazandığımda, dargın, küskün ve incinmiş hayalim bir tokat misali suratıma çarptı. Daha fazla görmezden gelemeyeceğimi biliyordum. Yıllardır içinde bulunduğum maraton kısa süreliğine sona ermişti ve adına üniversite denen bir başka kanlı rekabet başlamadan önce kısa bir zamanım olduğunun farkındaydım. Çok geçmeden taşınacağım ve bir daha asla geri dönmeyeceğim o evin balkonunda, çocukluğumun geçtiği sokaklara bakarken ve yaz yağmurunun gerisinde çakan şimşekleri izlerken bu sefer doğanın, evrenin, evrende yaşamış ve yaşayacak olan, benim varlıklarına hiç bir zaman inanmadığım ama inanıyor taklidi yapmanın beni karanlıktan koruyacağını bildiğim bütün o ruhların artık bana bir şeyler göstermeye çalıştığını biliyordum. Göstermeye çalıştıkları şey, zamandı. Vakit gelmişti.
    O gün bilgisayarın karşısına oturdum ve ilk cümleyi yazdım.
    "Ayaklarının altındaki toprak, sonsuz bir yeşillikle ufka doğru uzanıyordu."
    Devamı çok hızlı geldi. O kadar hızlıydı ki başım dönüyor, midem bulanıyor ve nefes almakta zorluk çekiyordum. Yazdım. Durmaksızın yazdım, düşünmeksizin yazdım. Ellerimi hayalgücü her zaman fazla gelişmiş zihnimin kontrolüne bırakmıştım.
    Ben artık, kendime dediğim, kendime sıkça yinelediğim gibi, bir yazardım. Nihayet. Bu kitap ilk denemem değildi, kendimi bildim bileli yazıyordum. Okuduğumu hatırladığım ilk roman, Jack London'ın Beyaz Diş'iydi. Oysa ben bundan çok daha önce, kahverengi deniz kabuklarıyla  süslü kehribar rengi bir deftere yazmaya başlamıştım. Hayatımın renkleri gibi, o defterin de renkleri  değişmişti. Artık kabındaki kabuklar görünmüyordu, kehribar yerini siyaha, deri kaplaması yerini yıpranmış ve döküntü bir yüzeye bırakmıştı. Sayfalarının arasında kanlar damlıyordu. Ve ben bunu seviyordum. Yazmak benim için yüce bir çağrı, bir görev, ne kadar değersiz olsam da bana bahşedilmiş bir ihsandı. Bir yetenekti. Hayatım boyunca sayısız yeteneğe ev sahipliği yapmıştım. Konservatuvara birincilikle girmiş, sayısız enstrümanı sırtımda taşımış, henüz çok küçük bir yaşta resim birinciliğine sahip olmuş, insanların ağzı açık dinlediği bir hikaye anlatıcısına bürünmüştüm. Ama bunların hepsi, köprünün altından akan sular misali yok olup gitmiş, başka sularla karışmış, sıradanlaşmış ve dağılmıştı. Geriye tek bir yeteneğim kalmıştı. Yazmak. Ben de ona sıkı sıkıya tutunmuştum. Oysa yazar olma düşüncesi, çok daha sonra, gerçek potansiyelimi fark edişimin ardından ortaya çıkacaktı.
     Üniversite bu düşüncemi silmeyi başaramadı. Aksine, binbir çeşit insan görüyor, binbir çeşit konuya el atıyor, hepsini içime akıtıyor ve daha sonra kullanabilmek için deneyimlerim arasında, bir zamanlar betimlediğim gibi o paslı, demir kutuya hapsediyordum. Benim için bir cehennemden farksız olan yurt günlerinde, her gece geç saatlere kadar kütüphanedeki kırmızı koltuğun üzerinde, elimde ince bir deftere yazmayı sürdürdüm. Sayfa sayısı takip edemeyeceğim kadar hızlı bir şekilde artıyordu. 50...100...200...500...800...1000. Bin kelimesini dışımdan okuduğumda, durma vaktinin geldiğini anladım. Varlığına tutunduğum meleğin yolculuğunu, daha sonra yayınlamaya karar verdiğim diğer iki kitabımda anlatacaktım.
     Şimdilik, bu kadar yeterdi.
     O ilk cümleyi yazışımın üzerinden dört yıl geçti. Ve işte, bütün o sayfalar yazıcıdan çıkartılmış ve bir yayınevine teslim edilmeyi bekleyerek masamın üzerinde duruyor. Telefon rehberimde aranmayı bekleyen sayısız numara var. Benimse aramaya mecalim yok.
     Bu reddedilirsem korkusu değil. Aksine, kabul edilme korkusu. Ya sonrasında ne olacak? Ne yapacağım? Şöhret rüzgara savrulmuş bir fısıltı gibi. Sahip olmak istiyorsan, sürekli peşinde koşmak zorundasın. Ama ben buna mecalim kaldığından emin değilim. Hayatın siyah ve beyazdan oluşmadığı gerçeğini acı yollardan öğrendim. Şimdiyse hayatım gri bir buluttan ibaret. Neyin benim için 'daha az önemli' olduğuna karar veremiyorum. Bilim, sanat, edebiyat, müzik, aşk ve saf bir şehvet arasında gidip geliyorum.
    İnsanlar kendime bir yol çizmemin zamanı geldiğini söylüyor.
    Bense o yolu çizmekten delicesine korkuyorum.
   

Kader kurbanı olabilirdim. Ya da ıslak hazinesinin peşinde koşan bir maceraperest. Seçme şansım vardı. İkisini birden seçtim.

        Her şeyi hatırlıyorum, o kararı verdiğim an hariç. Tuhaftır, hiç suçluluk duymuyorum. Eskiden, para için yatan kadınları, hayatın başka seçenek bırakmadığı insanlar olarak görürdüm. Şimdi, bunun doğru olmadığını fark ediyorum. Evet ya da hayır diyebilirdim, beni herhangi birini kabul etmeye zorlayan yoktu.
        Ve ben Evet'i seçtim. Fazladan bir bardak şarap eşliğinde.
         Sokaklarda yürüyor, gelip geçenlere bakıyorum; onlar kendi hayatlarını seçebildiler mi acaba? Yoksa, tıpkı benim gibi, kader tarafından 'seçildiler' mi; manken olmayı hayal eden ev kadınları, müzisyen olmak isteyen banka memurları, edebiyat düşkünü doktorlar, televizyonda boy göstermek için ölü biterken bir süpermarkette kasiyerlik işi bulan genç kızlar?
         Kendime zerre kadar acıdığım yok. Lokantadan boş bir cüzdanla, ama onurumu korumuş olarak çıkabilirdim, demek ki kurban değilim ben. O adama bir ahlak dersi verebilir ya da karşısında oturanın, sayın alınmaktansa kalbi kazanılmaya layık bir erkek olduğunu göstermeye çalışabilirdim. Yapabileceğim çok şey vardı, ama çoğu insan gibi ben de izlenecek yolu kaderin çizmesine izin verdim. Ona hiç bir zaman inanmamış olsam da...
         Başkalarına bakıldığında, adaletsiz, sıra dışı bir kader sayılabilir benimki elbette. Ama mutluluk arayışında hepimiz eşitiz, memur, müzisyen, doktor, yazar, kasiyer, oyuncu, en kadını ve manken...Aramızda mutlu olan yok.

Siyaha çalan kısa bir not

           Karşımıza biri çıktığında ve ona aşık olduğumuzda, bütün evrenin el birliği ile buna zemin hazırladığını hissederiz; bugün, güneş batarken bana olan buydu. Ama yolunda gitmeyen bir şey olduğunda, her şey yıkılır ve yok olur! Balıkçıllar, uzaktan gelen müzik, dudaklarının tadı. Daha birkaç dakika öncesine kadar var olan güzellik, nasıl bu kadar çabuk silinebilir?
           Hayat dolu dizgin ilerliyor. Bizi cennetten cehenneme taşıyor ve bu, birkaç saniyenin içinde olup bitiyor. 

Tarihin belleğinden daha derin ve acılı bir belleğin derledikleri

         Il était une fois...Bu şekilde başlar, hiçbir zaman yaşanmamış bütün hikayeler. Mitoloji söylenceleri, masallar, efsaneler.
         Il belgisiz kişi zamiri, yine  belgisiz bir fiil olan ve bitmemişlikle asılı kalmış bir geçmiş zaman kipinde çekilmiş olan était'yi tamlayan. Anlatılan hikaye, çok eski
zamanlarda, uzaklarda bir yerlerde, bataklıklardaki bitkiler ya da humuslu toprak içindeki bedenler gibi çürüyüp yok olmuş. Oradan, karanlığın içinde yalazlanarak toprağı yalayıp koşturan hafif alevler çıkmakta. Mitolojik söylencelerin ve masalların sözleri de, işte bu çekilde koşturur.
          Une fois, geçmişte yaşanmış ve sona ermiş, ancak tarihi kesin belli olmayan bir olaya gönderme yapan belgisiz sıfat.

          Il était une fois...Bir varmış bir yokmuş...O halde, söz konusu olan nedir? İlk ve son olarak, her şey için iyi (ya da berbat) tek bir defa mı, yoksa hiçbir şey için, ne zaman olduğu belirsiz bir defa mı? Zamansal değeri kapalı kalıyor.
           Il était une fois...Bir arka avluya ya da gizli bir koridora açılan küçük, görünmez bir kapı misali bir öykünün kapağını kaldıran kalıplaşmış söz, tekerleme. Ama Tarih bünyesine, yalnızca, kesin, kanıtlanmış, gündüz gözüyle görülmüş olayları gerçek olarak kabul edip alıyor, bu hikayeleri tanımıyor diye, onlara nasıl hiç yaşanmamıştır diyebiliriz? Gerçekliğin gecesinde ne yaşandığı hakkında ne biliyoruz ki? Düşsellik, gerçekliğin gece sevgilisidir.
            Tarihin bünyesi bir vücuttur- eti,dil, dokunaklı sözler ve yazılı sözcükler olduğundan ve tüm bedenler gibi somut olduğundan bir gölgesi vardır. Il était une fois...işte bu taşınan gölgedir, daha akıcı, devingen sözcükler ve sözlerle yapılan bir dublajdır.
            Il était une fois...Tarihin belleğinden daha derin ve acılı olan bir belleğin derledikleri; gerçeğin tohumu, sabahına bu ekimi, onun yalnızca gözle görünür, elle tutulur izlerini anımsayarak unutan.

Gerçekliğin gecesi: http://www.youtube.com/watch?v=w_TtUBxj5pE&feature=kp

Yaşamın kıyısında, sonsuzluğun ötesinde

Sabah; üç kaşık fonksiyonel zeytin yağı + bir adet B12 vitamin hapı
Öğle; Antioksidanları 200 kat artırılmış biberiye ve zeytin yaprağı özütü + Nano boyutlara indirgenmiş ginseng özütü ve Q10 takviyesi
Akşam; Bir bardak C vitamini, kafein ve potasyum bisülfit ile zenginleştirilmiş fonksiyonel siyah çay
Prozac...Prozac...Prozac...
Nanoteknolojinin geldiği son noktanın yeryüzündeki tek kobay faresi. Tek eksiği bir kuyruk ve geri kalan her şeyi önemsiz kılan bir koşu çemberi.
Denekleri haline geldiğim şirket sahipleri normal bir insandan çok daha fazla yaşayacağımı düşünüyor. Daha uzun bir hayat...sağlıklı...mutlu. Hayır, düşünme yoksunu. Yapay. İki yıl sonra yollayacağım başvurumun ardından gelecek kabul mektubuyla birlikte altına yatırılacağım bakımlar ve yapmaya zorlanacağım egzersizler bütün bunları daha ileri bir boyuta taşıyacak.
Daha uzun bir hayat...yalnız...kimsesiz....evrenin karanlıklarında  sahipsiz bir laboratuvar ürünü.
Nihayetinde, ölümsüzlük.
Ne için? Ne için?
Nihai amaç ne, ulaşmaya çalıştığım son nokta ne, elde ettiğim bütün o güç ve bunu tetikleyen hırs ne için?
Uzayın boşluğunda süzülen kıvırcık saçlı bir çocuk, sevdiği herkesi birer birer kaybetmiş...ama en çok da insanlığını kaybetmiş.
Bu yüzden bütün o insanlardan uzağa kaçmaya çalışan bir çoçuk.
Kırık.
Kayıp.
Yarım.

Sessiz bir yakarış: http://www.youtube.com/watch?v=gKqHjFtX7iE

Orospu

...bir kez daha o sorular aklıma geldi. "O beni sevmiş miydi? Ya ben onu gerçekten sevmiş miydim? Sevgi var mıydı? Ya aşk?" tüyleri yanmakta olan bir pelüş oyuncak gibi, adı Magnus olsun, bozulmuş, kirlenmiş, acı çekmiş ve dağılmıştım. ve yine takılı kalmış bir makine misali zihnim aynı soruları bir daha ve bir daha ve sonra bir kez daha önüme getirip altın tepside sunuyordu. " Ya ben onu gerçekten sevmiş miydim?" Aralarında en çok tüylerimi diken diken edense her seferinde bu soru oluyordu. Ben herhangi birini sevmiş miydim? Yoksa kendime verdiğim bütün bu zarar, çektiğim tüm o acılar ve döktüğüm gözyaşları yine kendimi içimde gerçek bir insan olduğuna inandırmak için giriştiğim bir başkaldırıdan mı ibaretti. Bilmiyorum. Belki de biri için gözyaşı dökerken, bir yandan da bunu yapabildiğim için gülümsüyorum. Belki de her şey bir yanılsamadan ibarettir. O yada bu şekilde, masadan kalkarken bu sefer hiç bir şey hissetmiyordum. Sonsuza kadar bağlı kalacağıma yemin ettiğim bir insanı, sadece bir sabah uyandığım ve içimdeki Ardeur ile başa çıkamadığım için aldığım bir kararla, sanki hiçbir zaman hayatıma girmemiş ve B'nin geride bıraktığı boşluk hissini doldurmama yardım etmemiş gibi, titreyen ellerini ve sımsıkı kapanmış dudaklarını görmüyormuşum gibi, doğru kararı verdiğimden emin olarak, ve ne kadar büyük bir aptal olduğumdan da öyle, terkediyordum. Yüzüme yaptığım şeyden pişmanlık duyduğuma inanmasını sağlayacak bir maske oturttum ve kapıdan dışarı çıkarak uzaklaştım. Ben bunu yaparken, o hala sarsılarak titriyordu. Bunu biliyordum. Ama ona çektirdiğim acının büyüklüğünü görmezden gelebilmek adına, oynamayı en iyi başardığım rolü seçmiştim...bir orospuyu. İki yıldır her sabah bürünüp her gece üzerimden çekip attığım o kıyafet, bir kez daha üzerime yapışmıştı. Benden nefret edecekti. Sonsuza kadar aramızda duracak bir şey varsa bui nefret olacaktı. İçimdeki açlığa yenik düştüğüm ve güzel bitebilecek uzun bir hikayeyi ilk sayfasında yırtıp attığım için beni affedemeyecekti. Son iki yıldır beni affedemeyecek tüm o insanlar gibi. Oysa benim affedemeyeceğim tek bir insan vardı bütün bunları yapmama sebep olan. Ardeur'u tetikleyen oydu. Orospunun bütün senaryolarını okumam, ezberlemem ve korkusuzca sergilemem için getirip önüme koyan oydu. İçimdeki bütün iyiliği ve sevgiyi alıp, geriye uzay kadar karanlık bir boşluk bırakan da öyle. Şimdi aynı şehirdeyiz, belki yanı başımda mavi panjurlu ki binada oturuyor. Belki Beşiktaş'ın sokaklarında yürürken bir yerden beni izliyor. Kim bilir, belki her sabah bindiğin 'Metrobüs'te karşımdaki koltuğa kurulmuş, ben kitabıma eğilirken boynumdan sarkan kolyeyi görüp benim bir zamanlar üzerinde gidip geldiği beden olup olmadığımı düşünüyor. Ve belki de denizin karşı kıyısında, varlığımdan bile habersiz. Oysa ben o varlığı iliklerime kadar hissedebiliyorum. Dolup taşarcasına ve kusup atarcasına..."

Varoluş ve yokoluş çizgileri: http://www.youtube.com/watch?v=fKB1ba03qiA&feature=kp